«Ο τελικός σκοπός και το νόημα όλης της ύπαρξης του κακού και του πόνου στον κόσμο είναι να αφυπνίσουν τον άνθρωπο στην επίγνωση του ποιος είναι πραγματικά, πέρα από το όνομα και το σώμα.»
Έκχαρτ Τόλλε
Οι κρίσεις και τα βαθιά τραντάγματα της ζωής συχνά γίνονται η αφορμή για να αντικρίσει ο άνθρωπος την πραγματικότητα όπως είναι, χωρίς τη συνηθισμένη αντίσταση και τον εσωτερικό αγώνα. Μέσα από αυτή την αποδοχή, ξεκινά διαδικασία ψυχικής μεταμόρφωσης: ό,τι φαινόταν κακό ή άδικο μετατρέπεται σε ώθηση για αφύπνιση σε ένα πιο υψηλό επίπεδο συνείδησης.
Γιατί όταν παύουμε να προσκολλόμαστε στο παρελθόν και το μέλλον ως ψυχολογικές κατασκευές και επιτρέπουμε στη στιγμή να ξεδιπλωθεί χωρίς νοητικές παραμορφώσεις, αναδύεται μια εντελώς νέα κατάσταση ύπαρξης. Είναι η ήρεμη και καθαρή προσοχή στον χώρο της ατάραχης παρουσίας στην Καρδιά, όπου υπάρχει μόνο το ζωντανό και φωτεινό Τώρα.
Πολλές φορές μας αφυπνίζει ο πόνος, δείχνοντας ότι η προσοχή έχει κολλήσει στα επιφανειακά στρώματα της προσωπικότητας. Έχει ταυτιστεί με το όνομα, την ιστορία, τον ρόλο, τις προσδοκίες, έχει χαθεί στον ατελείωτο θόρυβο των σκέψεων που δημιουργούν την ψευδαίσθηση ενός ξεχωριστού «εγώ».
Βλέποντας τον εαυτό ως απομονωμένο, ευάλωτο και περικυκλωμένο από απειλές, το Εγώ μας δημιουργεί δράμα, ελέγχει, μάχεται, αντιστέκεται, εντείνει την εσωτερική σύγκρουση. Και όταν ζούμε μέσα από την αντίσταση, ο νους συνεχώς δημιουργεί ένταση, η οποία αντανακλάται στο σώμα.
Η ενέργεια στους ιστούς παύει να ρέει ελεύθερα, μπλοκάρεται, μετατρέπεται σε χρόνιο στρες που καταστρέφει τα μιτοχόνδρια, προκαλεί κόπωση και ασθένειες. Το Εγώ τρέφεται από την αντίσταση και ενισχύεται μέσα από τις εσωτερικές και εξωτερικές συγκρούσεις.
Η διαφωνίες και οι αντιπαραθέσεις δυναμώνουν την προσωπική σημαντικότητά μας, καθώς υπερασπίζουμε μόνο δική μας νοητική κατασκευή, ταυτιζόμαστε μόνο με το δικό μας μυαλό. Απ’δω ξεκινάει η λειτουργία του μηχανισμού μη‑επίγνωσης.
Η επίγνωση είναι ένα εντελώς διαφορετικό επίπεδο συνείδησης. Σημαίνει ότι βλέπουμε λειτουργία του νου χωρίς να ταυτιζόμαστε μαζί του. Σταματάμε να τροφοδοτούμε συγκρούσεις με τα συναισθηματά μας, αφού δεν εμπιστευόμαστε πλέον το μυαλό που τις αναπαράγει. Λειτουργούμε ως παρατηρητές των γεγονότων και όχι ως αιχμάλωτοι του προσωπικού μας δράματος.
Δεν μπορεί κανείς να διαφωνήσει με έναν άνθρωπο που βρίσκεται σε πλήρη επίγνωση, ο οποίος μπορεί να έχει μια καθαρή άποψη, αλλά πίσω της δεν υπάρχει άμυνα, επίθεση ή φόβος. Όταν αποκτούμε ενότητα με την πηγή που προηγείται κάθε σκέψης, ο νους σταματά να καθορίζει την πορεία μας. Η κάθε εσωτερική σύγκρουση παύει να υφίσταται, καθώς εξαφανίζεται η ρίζα της, που δεν είναι άλλη από την αντίσταση στο παρόν.
Τότε βγαίνεις από το πεδίο της μάχης, τόσο με τους άλλους όσο και με τον εαυτό σου. Γίνεσαι ο χώρος της επίγνωσης μέσα στον οποίο όλα οδηγούνται σε ησυχία, σε καθαρή αίσθηση και αντίληψη αυτού που είναι. Μέσα από αποδοχή, η βαθιά εσωτερική Παρουσία αποκαλύπτεται ως μια άνευ αιτίας χαρά, που υπάρχει πέρα από το καλό και το κακό.
Στον σχετικό κόσμο των μορφών συμβαίνει γέννηση και θάνατος, δημιουργία και καταστροφή, άνοδος και παρακμή εθνών, πολιτικών συστημάτων και πολιτισμών. Οι κύκλοι της ζωής διαδέχονται ο ένας τον άλλον, οι πλανήτες κινούνται, η αποτυχία δίνει τη θέση της στην επιτυχία, η άνοδος στη πτώση και το αντίστροφο.
Η αντίσταση σε αυτές τις διεργασίες σημαίνει άρνηση να κινηθείς με τη ροή της ζωής και οδηγεί αναπόφευκτα σε πόνο. Η διάλυση είναι απαραίτητη για νέα ανάπτυξη, το ένα δεν μπορεί να υπάρξει χωρίς το άλλο, όπως το Γιν δεν μπορεί να υπάρξει χωρίς το Γιανγκ. Τα αντίθετα αλληλοσυμπληρώνονται, μέσα στη ροή τους γίνεται δυνατή η αληθινή κατανόηση της ήρεμης κίνησης του Είναι.
Η κάθε μορφή εσωτερικής αντίστασης εκδηλώνεται ως αρνητικότητα, μπορεί να είναι μια ελαφριά νευρικότητα ή ενόχληση μέχρι βαθιά θλίψη και αγανάκτηση. Ο μηχανισμός της είναι πάντα ίδιος: η προσπάθεια του Εγώ να αντισταθεί σε ό,τι υπάρχει.
Το Εγώ μας πιστεύει ότι μέσω της αρνητικότητας μπορεί να αλλάξει πραγματικότητα, να προσελκύσει κάποιο επιθυμητό αποτέλεσμα. Η αρνητικότητα όμως παγώνει την κατάσταση και εντείνει την εσωτερική διάσπαση. Όταν ταυτιζόμαστε με ένα αρνητικό συναίσθημα, αντιστεκόμαστε ασυνείδητα στις αλλαγές που επιθυμούμε, γιατί αυτό το συναίσθημα γίνεται μέρος της ταυτότητάς μας, η δομή της προσωπικοτητάς μας. Στη φύση δεν υπάρχει αρνητικότητα, γεννιέται μόνο στον ανθρώπινο μυαλό.
Επίγνωση σημαίνει να παρατηρείς την εσωτερική ταραχή χωρίς να ταυτίζεσαι μαζί της. Τότε η αντίσταση μετατρέπεται σε ένα σημάδι που σε βοηθά να επιστρέψεις στην Παρουσία. Σε ξυπνάει για να βγεις από την εσωτερική πάλη, να επιτρέψεις στην ενέργεια της ζωής να κυλήσει μέσα σου ελεύθερα και ανεμπόδιστα.
Για να δεις καθαρά την αρνητικότητά σου, χρειάζεσαι προσοχή, χρειάζεται να αναγνωρίσεις ότι η αντίσταση υπάρχει. Μείνε κοντά της τη στιγμή όταν αρχίζει να αναδύεται στην επιφάνεια της συνείδησής σου και το μυαλό αμέσως ξεκινά να βάζει ετικέτες στη στιγμή, σε εσένα, στους άλλους. Παρατήρησε με τι ασχολείται η σκέψη σου, νιώσε την ποιότητα της ενέργειας που κυριαρχεί στο εσωτερικό σου χώρο.
Όταν θα παρατηρήσεις την αντίστασή σου, θα δεις ότι ο πόνος δεν εμφανίζεται από μόνος του. Τον τρέφεις, επιστρέφοντας ξανά και ξανά σε αυτόν, του δίνεις την προσοχή. Είναι η μη‑επίγνωση, δεν μπορεί να υπάρξει μέσα στην Παρουσία σου καθώς ζει μόνο στην απουσία σου. Τρέφεις τη μη‑επίγνωση και το Σώμα του Πόνου σου με τον χρόνο που του προσφέρεις. Το Σώμα του Πόνου χάνει δύναμη όταν παραμένεις στο παρόν.
Όταν δίνεις χώρο στη ζωή, επιτρέπεις στα πράγματα να είναι όπως είναι. Με αυτή τη στάση, η ενέργειά σου αρχίζει να δονείται σε μια συχνότητα ανώτερη από εκείνη του μυαλού που δημιουργεί όλες τις υπάρχουσες πολιτικές, κοινωνικές και οικονομικές δομές και συγκρούσεις της κοινωνίας που ζούμε.
Η ενέργεια της αποδοχής ανήκει σε άλλο επίπεδο πραγματικότητας. Δεν δημιουργεί πόνο, δεν επιβαρύνει τη Γη και δεν υπακούει στον νόμο των αντιθέτων της σχετικής πραγματικότητας, σύμφωνα με τον οποίο το καλό δεν μπορεί να υπάρξει χωρίς το κακό.
Η αποδοχή φέρνει καθαρότητα και γαλήνη στην Καρδιά σου. Οι πράξεις σου γίνονται φυσικές, αρμονικές, απαλλαγμένες από την εσωτερική ένταση. Όταν αρκετοί άνθρωποι θα φτάσουν σε αυτή την κατάσταση συνείδησης, στη Γη θα διαμορφωθεί ένας άλλος κόσμος, γιατί είναι η συλλογική συνείδηση που καθορίζει την πορεία του πλανήτη.
«Μακάριοι οι πράοι, γιατί αυτοί θα κληρονομήσουν τη Γη», έλεγε ο Ιησούς στην Επί του Όρους Ομιλία, υποδεικνύοντας τη δύναμη ανώτερη από εκείνη του μυαλού, η οποία ανοίγει τον δρόμο προς τη μεταμόρφωση.
Όταν οι άνθρωποι χάνουν την επαφή με την εσωτερική τους πηγή, προσπαθούν ασυνείδητα να χρησιμοποιήσουν ή να ελέγξουν τους άλλους για να αναπληρώσουν την ενέργειά τους. Αλλά μόνο η μη‑συνειδητή προσωπικότητα μπορεί να χειραγωγήσει και μόνο η μη‑συνειδητή προσωπικότητα μπορεί να χειραγωγηθεί.
Αν αντιστέκεσαι στη μη‑επίγνωση του άλλου, γίνεσαι η προέκτασή της. Η παραχώρηση δεν σημαίνει αποδοχή της χειραγώγησης, σημαίνει τη δράση χωρίς την εσωτερική αντίδραση. Μπορείς πάντα να πεις «όχι» ή να απομακρυνθείς από μια κατάσταση. Παραμένοντας σε μη‑αντίσταση και ακούγοντας τη δική σου διαύγεια και τη διαίσθηση, λειτουργείς από καθαρή επίγνωση του τι είναι σωστό για εσένα τη δεδομένη στιγμή.
Αν η παραχώρηση δεν είναι δυνατή, μίλησε, δράσε, άλλαξε ότι χρειάζεται, αλλά μην επιτρέπεις στον πόνο να εγκατασταθεί μέσα σου. Μην επιβαρύνεις με αρνητικότητα ούτε το Είναι σου ούτε τη Γη. Η μη‑αντίσταση δεν σημαίνει αδράνεια, σημαίνει ότι η κάθε σου πράξη γίνεται χωρίς εσωτερική ένταση, φυσικά και ελεύθερα.
Αυτή τη μορφή δράσης οι αρχαίοι Ταοϊστές ονόμαζαν «Γου‑γουέι» ή “μη-δράση” ή πράξη χωρίς προσπάθεια, όπου η απλότητα και η καθαρότητα αποκαλύπτονται ως ύψιστη αρετή.
Όταν η ασθένεια εμφανίζεται στη ζωή σου, δες την ως μέρος μιας κατάστασης που έχει παρελθόν και μέλλον, γι’ αυτό και φαίνεται σταθερή. Μόλις αφυπνιστεί η δύναμη του παρόντος, όλη η δομή της ασθένειας αρχίζει να διαλύεται. Στην Παρουσία, το πρόβλημα στο σώμα περιορίζεται σε ότι πραγματικά υπάρχει: πόνος, αδυναμία, δυσφορία, περιορισμένη κίνηση.
Παραχωρώντας χώρο σε αυτό το γεγονός, παύεις να ταυτίζεσαι με την ασθένεια, της αφαιρείς χρόνο, δεν της δίνεις βαρύτητα στο παρελθόν και στο μέλλον. Κάθε προσπάθεια να κατηγορήσεις τον εαυτό σου, τις συνθήκες ή τον κόσμο ενισχύει την αντίσταση.
Αν είσαι σοβαρά άρρωστος, χρησιμοποίησε την ασθένεια ως ευκαιρία να εισχωρήσεις ακόμα βαθύτερα στην Παρουσία. Άφησε τον πόνο να σε ωθήσει στο παρόν, έτσι η οδύνη μεταμορφώνεται σε εσωτερική γαλήνη και γίνεται θεμέλιο της ίασης. Δεν θα γίνεις «ευτυχισμένος» με τον συνηθισμένο τρόπο, αλλά θα δημιουργηθεί μέσα σου μια ήρεμη, βαθιά ακινησία που γνωρίζει την αβλάβεια του Είναι σου.
