Ως παιδί, όταν ήσουν μικρός, ήσουν μια δέσμη αγνής δημιουργικής δύναμης, μια έκρηξη φυσικών και αρχαίων ενεργειών που δεν μπορούσες ποτέ να ονομάσεις, πόσο μάλλον να καταλάβεις ή να ενσωματώσεις.
Ανώνυμες, άγνωστες χαρές και λύπες σε κατέκλυσαν απροσδόκητα… οι αρχαίες επιθυμίες, η οργή, ο ανατριχιαστικός τρόμος — ένα φίδι, το μεγάλο αρπακτικό ζώο, τα παράξενα θρόισματα στο σκοτάδι… Και εσύ ξεχείλιζες από τη ζωντάνια, από την αίσθηση της δικής σου γεύσης, από το να είσαι ολοκληρωτικά στην ίδια σου την ύπαρξη, από την κίνηση σου, από το σώμα σου.
Ήσουν μια πανδαισία φωτός και ήχου, μια άμορφη μάζα αισθητηριακής αντίληψης, συχνά τρομοκρατημένη και υπερβολικά χαρούμενη στον ίδιο βαθμό. Пέρα από τον χρόνο και τον έλεγχο. Έξω από την προστασία της μήτρας. Η ολόκληρη η ζωή σου ήταν σε κίνδυνο ή έτσι φαινόταν.
Από τότε, ουσιαστικά, τίποτα δεν έχει αλλάξει. Παρόλο που σου δίδαξαν να είσαι καλό αγόρι ή κορίτσι, ευγενικό, καλοσυνάτο, φροντιστικό, σταθερό, γλυκό, σωστό, ακόμη και «πνευματικό». Σου δίδαξαν να μιλάς σωστά, να θέλεις, να ρωτάς, να αναζητάς, να νιώθεις, να σκέφτεσαι, να κάνεις.
«Μάθε τη θέση σου. Μην κάνεις πολλές ερωτήσεις. Να είσαι ταπεινός. Μην ξεχωρίζεις από το πλήθος».
Και έγινες πολιτισμένος — σου δίδαξαν να απομακρύνεις το μεγαλύτερο μέρος της φύσης σου. Σου έκαναν ένα είδος πλύσης εγκεφάλου και ξεκίνησες να πιστεύεις ότι ένα μέρος της ύπαρξής σου είναι αμαρτωλό, άρρωστο, κακό, λάθος, σκοτεινό, αφώτιστο, μη πνευματικό, αρνητικό, παθολογικό, ανθυγιεινό, αδαές.
Σου έλεγαν: «Μην είσαι λυπημένος». «Μην θυμώνεις». «Μην φοβάσαι». «Μην αμφιβάλλεις». «Μην εκνευρίζεσαι». «Απαλλάξου από τις αρνητικές σκέψεις». «Ανέβασε τη δόνησή σου». «Προσποιήσου ότι είσαι κάποιος που δεν είσαι». «Συμμορφώσου». «Να είσαι σαν όλους τους άλλους». «Θεραπεύσου». «Μην κάνεις περιττές ερωτήσεις». «Μην εμπιστεύεσαι τον εαυτό σου». «Φώτισε τον εαυτό σου»… κ.λπ. κ.λπ.
Και χωρίστηκες στα δύο, στο όνομα της αγάπης και της ελευθερίας. Και ήταν το πιο σοφό πράγμα που μπορούσες να κάνεις υπό εκείνες τις συνθήκες. Απλώς έψαχνες για ασφάλεια και νόημα σε έναν κόσμο που κατά καιρούς, δεν είχε κανένα νόημα. Έψαχνες τη λογική μέσα στην κακοφωνία της ανοησίας. Οι «άμυνές» σου ήταν εποικοδομητικές και καθόλου ανθυγιεινές.
Σκάσε, μωρό μου, σταμάτα να κλαις! Κλάψε, μωρό μου, γιατί δεν κλαις; Γιατί χρειάζεσαι τόσα πολλά; Μην το αγγίζεις! Σταμάτα – μην στέκεσαι! Βγες μια βόλτα – κάθισε ακίνητος! Φέρσου κανονικά! Γιατί κάθεσαι εκεί; Είσαι κακός! Είσαι καλός! Είσαι κακός! Μην είσαι παιδί! Κάνε κάτι! Σταμάτα! Σ’ αγαπώ! Θα σε αγαπάω αν… Σ’ αγαπώ! Σε μισώ! Τώρα μίλα! Σκάσε! Ησυχία, μωρό μου.
Μωρό μου; Τι έγινε; Γιατί είσαι τόσο ήσυχος; Είμαι εδώ μαζί σου. Δεν είμαι εδώ μόνο για σένα. Ίσως να είμαι μαζί σου. Είσαι κακός! Είσαι άρρωστος! Είσαι καλός! Είσαι γλυκός! Είσαι απαίσιος! Είσαι τέλειος! Δεν με χρειάζεσαι. Με χρειάζεσαι. Χρειάζομαι να με χρειάζεσαι. Είσαι τόσο αξιολύπητος! Μεγάλωσε! Ξεπέρασε αυτό! Έλα εδώ! Άφησέ με ήσυχη! Γύρνα πίσω!
Τίποτα από όλα αυτά δεν λειτουργούσε. Δεν είχε νόημα. Πώς έπρεπε να «επιβιώσεις» σε όλα αυτά και να μην νιώθεις πόνο; Πώς μπορούσες να κάνεις τη μαμά και τον μπαμπά να σε συμπαθήσουν; Πώς μπορούσες να αντέξεις όλα αυτά;
Με αγαπούν; Είναι ασφαλές αυτό; Πότε επιτέλους θα με αφήσουν ήσυχη; Γιατί με εγκατέλειψαν; Δεν μπορούν να καταλάβουν; Υπάρχει κάτι λάθος με μένα; Είμαι πληγωμένη; Ή μήπως είναι αυτοί πληγωμένοι; Είμαι μέρος ή ένα σύνολο; Υπάρχω; Αυτή είναι η ζωή μου; Μπορώ να εμπιστευτώ τον εαυτό μου; Πρέπει να τους εμπιστευτώ; Γιατί δεν μπορώ να εμπιστευτώ;
Τι συμβαίνει με μένα; Πρέπει να μιλήσω ή όχι; Πρέπει να μείνω ή να φύγω; Πρέπει να νιώσω ή όχι; Πρέπει να χαμογελάσω ή όχι; Πρέπει να κλάψω ή να γελάσω; Να φύγω ή να μείνω; Να προχωρήσω μπροστά ή πίσω; Πρέπει να πω την αλήθεια; Πρέπει να πω ψέματα για να προστατεύσω τον εαυτό μου; Πρέπει να τους προστατεύσω; Πρέπει να το αφήσω έξω ή να το κρατήσω; Τι θα γίνει αν ανακαλύψουν τι πραγματικά σκέφτομαι; Μπορούν να διαβάσουν τη σκέψη μου; Με παρακολουθούν; Πρέπει να μείνω στην άκρη ή να πολεμήσω; Πρέπει να αλλάξω ή όχι; Τίνος το μονοπάτι περπατάω; Θα είναι πάντα έτσι; Τι έκανα λάθος; Τι έκανα σωστά; Είμαι άξιος; Ποιος νομίζουν ότι είμαι;
Τώρα μεγάλωσες, φίλε μου και ήρθε η ώρα να αμφισβητήσεις όλη αυτή τη συμβατικότητα, αυτόν τον βασικό φόβο της ζωής. Ήρθε η ώρα να ξεμάθεις όλα όσα έμαθες όταν ήσουν μικρός και διψούσες για αγάπη και ζωή. Ήρθε η ώρα να συνειδητοποιήσεις ότι η Αγάπη δεν είναι κάτι που μπορείς να αποκτήσεις, αλλά κάτι που μπορείς να βιώσεις.
Είναι μέσα σου, κάτι βαθύ, πολύ αρχαίο και αξιόπιστο. Και δεν είσαι «άρρωστος», ούτε κακός, ούτε απαίσιος, ούτε ανάξιος, δεν είσαι φρικιό! Είσαι τόσο γαμημένα ζωντανός! Είσαι η ίδια η φύση! Μια έκρηξη δημιουργικής δύναμης, μια άμορφη και ευφυής μάζα αρχαίων ενεργειών που δεν χρειάζεται να κατανοηθεί, να αποφευχθεί ή να αγνοηθεί, αλλά απλώς να «κρατηθεί» στην απέραντη καρδιά σου. Ανάπνευσε. Εμπιστεύσου.
Δεν είσαι πια μικρός, είσαι ένα απέραντο Ένα, και πάντα ήσουν, παρά το αναπτυσσόμενο σώμα σου. Είσαι ένας απέραντος, ανοιχτός χώρος στον οποίο όλες αυτές οι ενέργειες που κάποτε απέρριπτες και απαρνιόσουν μπορούν τώρα να γιορτάσουν τον εαυτό τους, να χορέψουν σαν κύματα στην ωκεάνια αγκαλιά σου και να απελευθερωθούν.
Στη θάλασσα της μη-δυαδικότητας, στην Ενότητα που είσαι, όλες οι σκέψεις, οι ήχοι και οι αισθήσεις δεν είναι ενάντια στη ζωή. Είναι η ίδια η ζωή. Δεν είναι τα λάθη, ούτε οι τιμωρίες, ούτε σημάδια της αποτυχίας σου. Δεν είναι ξεχωριστά από εσένα. είναι οι μικροί εορτασμοί σου, τα αγαπημένα σου κύματα στον ωκεανό και είναι αμέτρητα. Ή μάλλον, έχουν ήδη αγκαλιαστεί, γιατί είναι αιώνια. Όχι μόνο δικά σου κι όμως είναι και τα δικά σου άμεσα, σαν σύννεφα που δεν ανήκουν στον ουρανό αλλά χορεύουν μέσα σε αυτόν.
Και δεν χρειάζεται να κάνεις τίποτα για να λάβεις αυτή τη χάρη. Δεν είναι μια κατάσταση. Δεν μπορεί να επιτευχθεί ή να ληφθεί. Δεν μεταδίδεται από έναν γκουρού με περίζωμα. Δεν είναι ανταμοιβή για την πνευματική ή υλική σου επιτυχία. Είναι ήδη εδώ, λάμπει μέσα από την πιο συνηθισμένη σου εμπειρία.
Στην αρχή, ήσουν παιδί των ανθρώπινων γονέων. Είσαι ο δικός σου γονέας τώρα, αυτή η πανταχού παρούσα Επίγνωση λάμπει σε όλες τις «κινήσεις» σου, τόσο τις εσωτερικές όσο και τις εξωτερικές.
Αυτή η αιώνια και αθάνατη Παρουσία που ξέρεις ότι σε αγαπάει, πάντα, ακόμα και όταν κάνεις λάθος, ακόμα και όταν «σκοντάφτεις και πέφτεις», όταν αμφιβάλλεις, όταν πεινάς και είσαι κουρασμένος και δεν ξέρεις πού να πας μετά…
Είσαι ο αγαπημένος της, γιατί εσύ είσαι η Αγάπη, ο Αγαπημένος και ο Αγαπών ως Ένα — Ενότητα.
